Testurteil: "90%"
Test: Einzeltest: Metal Gear Solid: Peace Walker
Zitat: Wanneer de woorden Metal en Gear in één zin worden genoemd, worden Jeroen’s ogen groot, en begint er kwijl langs zijn mondhoeken te lopen. We keken dan ook niet vreemd op toen hij de postbode met een CQC aanval de PSP code van Peace Walker afhandig maakte, nog voordat de man ‘m in de bus kon droppen. Met de postbode gaat het overigens naar omstandigheden redelijk. Nadat ik deel 4 meerdere malen had doorgespeeld, was ik wel weer toe aan een nieuw Metal Gear avontuur. In de tussentijd kon ik natuurlijk wel genieten van de PSone klassieker die opnieuw voor de PSP werd uitgebracht, maar ik wilde meer. Ik wilde een nieuw en groots avontuur! En met Peace Walker word ik op mijn wenken bediend. Pittig Peace Walker refereert in deze naar de lopende tank met de mogelijkheid om nucleaire raketten af te kunnen vuren. Kojima hanteert hier de theorie dat de vrede alleen maar bestaat omdat twee grootmachten (in dit geval Amerika en Rusland) nucleaire wapens bezitten en elkaar daardoor niet aan durven te vallen. Peace through deterrence, zoals dat in de Engelse taal zo mooi heet. Het verhaal zal de meeste MGS fans bekend in de oren klinken en kent inderdaad ook weinig verrassingen. Sterker nog, de game zit vol met verwijzingen naar eerdere MGS avonturen en heeft eenzelfde soort spelverloop. Peace Walker is een direct vervolg op Metal Gear Solid 3: Snake Eater, en tijdens de game zullen er heel wat referenties naar dat avontuur van Big Boss passeren alsmede flasbacks naar met name de relatie tussen Big Boss en The Boss. Je raadt het al, Peace Walker is vooral een game voor diegenen die de Metal Gear serie al enige tijd op de voet volgen. Nieuwkomers zullen niet alleen met vraagtekens blijven zitten als het om het verhaal gaat, maar zullen het vooral lastig hebben met de gameplay zelf, die behoorlijk pittig is en qua moeilijkheidsgradatie niet is aan te passen. Recruitment Laat ik echter nog even terug keren naar de Peace Walker zelf, die lopende tank dus. Er is in het verhaal een derde partij die deze tank uit wil rusten met een A.I. waardoor de huidige, op angst en afschrikking gebaseerde vrede, op losse schroeven komt te staan. De nieuwe A.I. zou namelijk gecalculeerde keuzes maken tijdens oplopende spanningen en zich niet laten leiden door emoties. Wat dus desastreuze gevolgen kan hebben. Big Boss wil hier echter een stokje voor steken en bouwt gedurende het verhaal langzaam maar zeker zijn leger Militaires Sans Frontières (soldaten zonder grenzen) op, de voorloper van Outer Heaven. Bij het opbouwen van dat leger kun je, net als in Portable ops, nieuwe manschappen rekruteren. Oftewel, je mept ze knock-out of verdooft ze met je tranq-gun, bindt een ballon om hun middel en ze worden door Kaz Miller opgepikt en omgeschoold. De ballon-om-middel-truc werkt een stuk beter dan de ik-gooi-je-over-mijn-schouder-en-loop-terug-naar-een-vrachtwagen uit Portable Ops. Verder verloopt het ongeveer hetzelfde: je plaatst je verse manschappen in dit geval bij Research and Development, Intell of de Mess Hall. Ieder nieuw verworven lid heeft zo zijn sterke en zwakke punten en het is aan jou om ze bij de juiste eenheid te plaatsen. In feite is dit de spil waar de game om draait, want hoe meer manschappen je hebt en hoe beter je ze over de eenheden verdeelt, hoe gemakkelijker jij als Big Boss door het verhaal heen kunt gaan. Je speelt op deze manier, nieuwe wapens en items vrij die je weer kunt inzetten tijdens je missies.