Testurteil: "88%"
Test: Einzeltest: Battlefield Bad Company 2
Zitat: Wel eens een pornofilm gezien die in het Duits nagesynchroniseerd is? Is toch een stuk minder geil, niet waar? Tja, het oor wil ook wat, zo merkte Wouter eens te meer tijdens het spelen van Battlefield: Bad Company 2… Ligt het nou aan mij, of bestaat het ‘verhaal’ van Modern Warfare 2 uit een reeks totaal willekeurige gebeurtenissen met in de hoofdrollen een paar compleet inwisselbare, karakterloze dudes? Hohoho, niet meteen in de verdediging schieten; ik weet heus wel dat MW2 een kapot vette game is en dat het verhaal ervan helemaal niet belangrijk is. Bovendien, wie speelt die singleplayer nu eigenlijk? Nou, ik dus… En verhaal is voor mij dus wél belangrijk. Vandaar dat ik Bad Company 2 bruter vind dan Modern Warfare 2, maar dat is zo’n ontzettend persoonlijke mening dat waarschijnlijk maar twee op de miljoen rukberen het met me eens zijn. Toch ga ik uitleggen waarom ik zo afwijkend ben, want dit is lekker míjn review! Dertien maal bruut Het is niet zo dat BBC2 (over wegtrekkerige afkortingen gesproken!) een ballenkietelend sterk verhaal kent, maar dat spreekt bijna voor zich bij games. Toch zorgt de bescheiden karakteruitdieping van de lompe, explosiegeile Texaan Haggard, de gedisciplineerde G.I. Joe Redford, de lichtelijk geeky maar steeds stoerder wordende Sweetwater en de ik-persoon Preston (die wat meer persoonlijkheid heeft dit keer) voor net dat extra beetje emotionele binding en humor in de singleplayer. Aangezien ik iemand ben die liever pijnlijk langzaam sterft dan een cutscene doorklikt, raasde ik met veel plezier de campaign door, af en toe aangenaam verrast door geinige conversaties (zoals een duidelijke dis naar, jawel, MW 2 als de Slechte Compagnie op quads aan het rondscheuren is: “Snowmobiles are for sissies!”) en redelijk stoere actie in de cinematics. Tegen het einde van de singleplayer, nadat ik gedurende elf missies m’n steeds groter wordende collectie aan guns heerlijk had laten ratelen, kwamen er wat ergerlijke, scripted stukjes waarin DICE duidelijk té hard z’n best heeft gedaan om de boel filmisch te maken. Maar deze twee fragmentjes zijn waarschijnlijk best cool als je meteen door hebt wat er van je verlangd wordt en je dus niet vijf keer vloekend dood gaat. Yes sir, de flow in de actie, de afwisseling en de verhaalgedrevenheid van de BBC2 singleplayer was krachtig genoeg om me een aantal uurtjes strak geboeid te houden. Iets wat ene MW2 niet gelukt is… Audio mondo Misschien kun je je nog herinneren hoe knetterbruut de audio in de eerste Bad Company was. Zelfs een dove zal het beamen; het geluid was onovertroffen in hevigheid, realisme en breinverlammendheid en in deel 2 is dat gelukkig nog méér het geval. De manier waarop een schot van een rifle doorgalmt in de verte, het piepen van je oren als er vlakbij een granaat explodeert, het kreunende geluid van een gebouw dat instort… het klinkt allemaal zo vet dat de game er gewoon een extra dimensie van krijgt. Elk schot van je wapen knalt door je hersenpan en doet je darmen sidderen van genot, elke ontploffing lijkt tegen het randje van de geluidsbarrière aan te droogneuken en zelfs de sound van je jeep die gas geeft, klinkt zo lekker dat het bijna lijkt alsof je kop op het motorblok ligt. En dan besef je pas hoeveel invloed goede audio heeft op zo’n knalgame; je zou er de graphics bijna door vergeten… Blijf maar op afstand Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat de beelden in BBC2 lelijk zijn… maar van dichtbij wel een beetje. Er zijn prachtige panorama’s van besneeuwde bergen, groene valleien en uitgestrekte woestijnen, maar zodra je met je first-person smoel dicht tegen een teamgenoot of een muur gaat staan, kun je de kartelrandjes moeilijk negeren. Ook gebeuren er af en toe wat rare dingen met de physics, zoals vijanden die met een voet dwars door een muur in de lucht bungelen, maar dat neem ik DICE niet kwalijk, vooral niet omdat ze zo’n prachtig destructiesysteem in de game hebben ...
