Testurteil: "82%"
Test: Einzeltest: Lost Planet 2
Zitat: Niet alleen de Japanse RPG wordt tegenwoordig wereldwijd overschaduwd door z’n Westerse tegenhanger, ook de Japanse shooter moet als gevolg van soortgelijke concurrentie aan populariteit inleveren. Toch liggen er nog enkele grote Japanse knallers voor ons in het verschiet, zoals Lost Planet 2, waar Steven zich in vast heeft gebeten. Dat Lost Planet 2 een uit Japan afkomstige game is, valt eigenlijk alleen af te leiden uit de vormgeving van de wapens, je uitrusting en de mechs die je gebruikt. De opzet is namelijk opvallend Westers, een omslag die voor mij niet nodig was geweest. In mijn preview schreef ik al dat de focus overduidelijk op co-op en multiplayer actie ligt. Opvallend, aangezien het eerste deel werd gedragen door een ijzersterke verhalende Story mode. Nu is de Campaign mode zeker niet verkeerd als je deze alleen doorloopt. Er zijn (in tegenstelling tot de indruk die de preview code mij gaf) zelfs nog steeds spectaculaire filmpjes aanwezig die het verhaal vertellen. De ijzige planeet E.D.N. III is wederom het toneel voor de strijd tussen een militaire eenheid, verschillende piraten groeperingen en de monsterlijke Akrid beesten die je in alle soorten en maten op de ditmaal iets minder ijzige planeet aantreft. Om onduidelijke redenen, warmen bepaalde delen van de planeet op, waardoor tevens in heuse jungles wordt gestreden. Irritaties Het gevoel solo door multiplayer maps te ploegen, weet de game echter niet af te schudden. Natuurlijk kun je ervoor kiezen om geen NPC´s mee op stap te nemen, maar dat kan het soms heel lastig maken om een groep vijanden te verslaan. Je bent in je eentje dus overgeleverd aan de A.I. van soldaten met weirde handles. Soms krijg je zelfs gewoon een headshot voor je kiezen als je een nieuwe map betreedt, hetgeen simpelweg niet leuk is in een Story mode. Ook respawn je na jouw ondergang op een punt naar keuze, en eindig je een level door op een bepaalde punt te wachten tot een timer heeft afgeteld. Al met al geen gelikte ervaring die jou onderdompelt in het avontuur dat planeet E.D.N. III zou moeten bieden. Combineer dit met de sporadische irritaties zoals de dichte begroeiing die soms het zicht tussen de camera en jouw personage blokkeert en aanvallen van vijanden die niet zijn te ontwijken en je krijgt het idee dat Lost Planet wat meer poetswerk had kunnen gebruiken.